artists: RENDEECE & KOSTIS_ALFA

style: modern greek electronica

country: GREECE

Ηχητικά τοπία της ελληνικής ελέκτρο στο χώρο της Σπείρας, στο Κάστρο του Αγίου Αντρέα, στην Πρέβεζα. 

Με επιλογές από τον μουσικό παραγωγό Rendeece και τον Κωστή Άλφα σε μια απόπειρα να παρουσιαστεί ένα μεγάλο φάσμα της σύγχρονης ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής.

Interview in Greek this time :)





(συνέχεια από εδώ)

_ας συνεχίσουμε το αφιέρωμα στη σύγχρονη ελληνική ελεκτρόνικα, όπως παρουσιάστηκε από τους Rendeece και Κωστή Άλφα μια βραδιά στη Σπείρα. Αυτό είναι το δεύτερο και τρίτο μέρος μαζί. Κι όσο παίζουμε με τα social θέλετε να μας πείτε πώς προέκυψε η ιδέα να δημιουργήσετε αυτό το αφιέρωμα; Πώς σας φαίνεται η ελληνική παραγωγή. Με τι λέξεις θα τη χαρακτηρίζατε;

Κ: Θεωρήσαμε πως η ελληνική ελέκτρο έχει μείνει στην “απέξω”, είναι στα όρια μιας παρηκμασμένης ελίτ -ας πούμε- και σκεφτήκαμε να την κάνουμε "λαϊκή" μουσική. Η ελληνική παραγωγή θέλει χρόνο ακόμα και θα χαρακτήριζα την ελληνική ελέκτρο ιδιόμορφη, πολυποίκιλη, ξεχωριστή σε πολλά σημεία, πολύ εγκεφαλική, υπόγεια, σκοτεινή και ερωτική. Δεν στοχεύει έμμεσα μόνο στο χορό, αλλά στην αφήγηση, μια σκοτεινή αφήγηση.

_για εσάς ποια είναι τα αγαπημένα σας μέσα όταν παίζετε μουσική (αναλογικά, ψηφιακά κτλ); Πώς βγάζετε την άκρη μέσα σε αυτή την πληθώρα επιλογών;

R: Οποιοδήποτε φορμάτ χρησιμοποιώ στα σετ μου. Επειδή όμως τα περισσότερα μπαρ/κλαμπς δεν έχουν τα κατάλληλα μηχανήματα για βινύλια -σε όσα έχουμε παίξει τουλάχιστον-, δεν χρησιμοποιώ βινύλια για τα dj sets. Για τα live sets χρησιμοποιώ αναλογικά συνθεσάιζερ εφέ και μέρη που προέρχονται από τον υπολογιστή, δηλαδή ντραμς, ήχοι κλπ. Είμαι σε αναζήτηση ακόμα και δεν έχω κατασταλάξει. Απλά να πω ότι ανεξάρτητα από το αν ακούω από οποιοδήποτε φορμάτ μουσική, η χαρά του να επισκεφθείς ένα δισκάδικο, να αγοράσεις βινύλια, αφού ψάξεις στη δισκοθήκη, προσφέρει ιδιαίτερη ικανοποίηση.

Κ: Δεν είμαι dj, είμαι εραστής ήχων!

_in music we trust, ό,τι μορφή και να παίρνει κι ως εραστής των ήχων, Κωστή, είσαι στο κατάλληλο μέρος. Λειτουργείτε συναισθηματικά, λογικά ή τεχνικά, όταν στήνετε τα σετ σας. Ποιά τα κυρίαρχα συναισθήματα; Ποιό το κίνητρο που σας κάνει να θέλετε να εκφραστείτε μέσα από τη μουσική;

Κ: Προσωπικά, πάντοτε συναισθηματικά και εικονοκλαστικά. Τα συναισθήματα είναι μια διέγερση εσωτερική, προφανώς, δύσκολη να μπει σε λέξεις. Το κίνητρο είναι η εσωτερική ένωση, αλλά και με τους άλλους. Η μουσική είναι μια αλχημική διαδικασία.

R: Για τις συγκεκριμένες επιλογές, προφανώς ξεκίνησα συναισθηματικά, μετά ακολούθησε η αναζήτηση σε κάτι που δεν ξέρω, εταιρείες/καλλιτέχνες, χρειάστηκε και λογική και τεχνική επιμέλεια -εννοείται- για να ακουστεί σωστά στη βραδιά της Σπείρας με τα μέσα που είχαμε. Τα live sets είναι μια άλλη υπόθεση, θέλουν πολύ προετοιμασία και “πρόβα". Θα ήθελα να παρουσιάσω και dj sets με συνδυασμό hardware, αλλά έχει γίνει λίγες φορές λόγω χρόνου και προτεραιοτήτων.

_υπάρχουν όμως περιθώρια για αυτοσχεδιασμούς; Θα το τολμούσατε ή το κάνετε γενικά;

R: Τεχνική ερώτηση. Ναι, εννοείται. Είναι ενδιαφέρουσα προσέγγιση να ψάξει κανείς αυτοσχεδιαστικά σετς με συνδυασμό άλλων μηχανημάτων, που θα παρεμβαίνεις στα ίδια τα κομμάτια. Aphex Twin, Richie Hawtin, Adrian Sherwood ας πούμε. Είναι μια προσέγγιση προφανώς. Στις παραπάνω περιπτώσεις γίνεται τρομερά, όχι πάντα. Προσωπικά, αν έβρισκα ενδιαφέροντες τρόπους παρέμβασης στα ίδια τα κομμάτια που θα επέλεγα, ναι, θα παρουσίαζα ένα τέτοιο σετ. Θέλει δουλειά σίγουρα.

_ναι και σίγουρα απαιτεί εμπειρία, αυτοπεποίθηση ή και πολλές φορές μια γοητευτική αφέλεια. Αναφέρθηκες σε άλλους καλλιτέχνες, για πείτε μας ποιες είναι οι επιρροές σας. Ποιούς καλλιτέχνες θαυμάζετε κι εκτιμάτε αυτόν τον καιρό και διαχρονικά;

Κ: Οι επιρροές είναι πολλές και διαφορετικές: γερμανική ελεκτροκράουτ, kraftwerk φυσικά, πειραματισμοί ήχων όπως οι Faust, νεορομαντισμός και οπωσδήποτε το detroit και κυρίως οι Drexciya και Gerald Donald.

R: Από τις δικές μου επιρροές, θα έλεγα: The Bug, μιας και το London Zoo έπαιξε τη χρονιά που επανήλθα στα dj sets μετά από χρόνια, αλλά και ολόκληρη η σκηνή του Dubstep από το 2008 και έπειτα. Εκπομπές του Gilles Peterson με worldwide επιρροές. Μετά αρχίσαν οι περιέργειες, Demdike Stare θα έλεγα σίγουρα. Άρχισα να ψάχνω την weird φάση της ηλεκτρονικής μουσικής, που μέχρι τότε δεν την κατανοούσα ιδιαίτερα, ήταν και η περίοδος που άρχισα να πειραματίζομαι και με τη δική μου soundtrack αισθητική. Μετά θα ανέφερα το Norberg Festival, που πήγα το 2015 και μου γύρισε το κεφάλι, Drone μέχρι οι δονήσεις να σε πάνε στο διάστημα και δισκοπωλεία, που μου προσφέρουν τη δυνατότητα να βρω υλικό που δεν έχω ιδέα, τα Underflow και Discobole στην Αθηνα, σίγουρα πολύ παλιές επιρροές.

_λίγο πριν ακούσαμε ένα remix σε δουλειά τη Λένας Πλάτωνος. Θα ήθελα να μας πείτε τι γνώμη έχετε για τα edits/remixes underground κομματιών. Συμφωνείτε,διαφωνείτε; Γιατί; Γιατί;

R: Τα remix/edits είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και μπορεί να προκαλέσει αρκετά debates. Έχοντας προσπαθήσει να κάνω κι εγώ κάποια, θα πω ότι είναι μια περίπτωση όπου ο κάθε καλλιτέχνης θα προσπαθήσει να μεταφέρει τη δική του αισθητική σε ένα κομμάτι άλλου. Βέβαια, η περίπτωση των Basic Channel (von Osvald, Mark Ernestus) είναι μια περίπτωση που τα ρεμίξ δεν είχαν καμιά σχέση με τα αυθεντικά κομμάτια. Ο Ricardo Villalobos, από την άλλη, που βάζει την πολύ συγκεκριμένη αισθητική του στα κομμάτια, βοηθάει να προωθηθούν τα αυθεντικά κομμάτια με αυτόν τον τρόπο. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Blood in my Hands του Shackleton. Ουσιαστικά ο Shackleton κατάφερε και πούλησε πολλά αντίτυπα από τη συγκεκριμένη κυκλοφορία λόγω του ρεμίξ. Σίγουρα δεν γίνεται πάντα με ενδιαφέρον τρόπο.

_γιατί επιλέξατε το χώρο της Σπείρας;

Κ: Η Σπείρα αποτελεί έναν χώρο συνάντησης ανθρώπων με διαφορετικές διαδρομές και αισθητικές και προσπαθούμε στα πλαίσια της επαρχίας να αρθρώσουμε έναν δικό μας λόγο, νέο. Η επαρχία γενικά μάλλον βουλιάζει στο βέρτιγκό της και χρειάζεται ένας κύκλος με κιμωλία να ορίσει ένα νέο κοινό τόπο. Δύσκολη φάση, γενικά, οπότε η ελέκτρο αποτελεί ένα όχημα συνάντησης με περιεχόμενο. Το προσπαθούμε, το γουστάρουμε πρώτα απ’ όλα το κάνουμε για την πάρτι μας, από εκεί ξεκινούν όλα, την προσωπική απόλαυση, αλλιώς πάει περίπατο ή θα γίνουμε κομματική νεολαία. ‘Αρα ελέκτρο και τα μυαλά στο μούλτι!

R: Η Σπείρα είναι ο μοναδικός χώρος που μπορούμε να παρουσιάσουμε αυτές τις τρελές ιδέες. Τα μαγαζιά ακολουθούν την μίζερη πεπατημένη "του τι ακούει ο κόσμος" και δεν υπάρχει καμιά διάθεση για έκπληξη ή παιχνίδι.

Κ: Ακριβώς, δεν παίζουν συμψηφισμοί ή συμβιβασμοί. Παλιά αυτά.

_καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι λέτε αμφότεροι. Χρειαζόμαστε χώρους και μέρη εκεί έξω να μπορούν να φιλοξενούν δράσεις διαφορετικές και ίσως στην αρχή λιγότερο εμπορικές, fun over money. Στο αφιέρωμά σας στη Σπείρα ποιό ήταν το όραμα πίσω από την ιδέα; Τι στόχους είχατε στο νου σας όταν το καταστρώνατε; Επιτεύχθησαν;

Κ: Ο στόχος συνδέεται με αυτά που λέγαμε πριν, ήχους που αγαπάμε και μας μεταμορφώνουν να τους μεταδώσουμε στους υπόλοιπους γύρω μας, μια αλχημεία, η παραγωγή ενός κύκλου συναισθήματος, ένα έντονο γεγονός, όχι απλά στα πλαίσια ενός dj set, αλλά στη δημιουργία μιας μικρής φαντασμαγορίας, πάντοτε μέσα στα πλαίσια της επαρχίας που βογγάει και κοιλοπονάει.

R: Η αρχική ιδέα ήταν να κάνουμε μια εκδήλωση χωρίς να μας νοιάζει η απήχηση τοπικά. Χωρίς να κάνουμε οποιονδήποτε συμβιβασμό, καθώς στόχος ήταν να την παρουσιάσουμε και στο mixcloud και στο youtube. Επίσης, αποτέλεσε την αρχή της συνεργασίας και των brainstorming afternoons με τον Κωστή Αλφα. Σκοπός ήταν δηλαδή να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο ανοιχτό, δημιουργικό και να αγκαλιάσουμε όσους γουστάρουν πολύ να εμπλακούν και να συμμετάσχουν σε αυτό. Εφόσον η επαρχία δεν αλλάζει εύκολα, σκεφτήκαμε να αλλάξουμε εμείς.

_είπατε πριν ότι η απήχηση του κοινού σε αυτό το εγχείρημα δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα, αλλά πώς αλληλεπιδράτε με το κοινό σας, ποια είναι η σχέση σας με αυτό; Πού θα θέλατε να οδηγηθεί;

Κ: Υπομένουμε και επιμένουμε. Θα τους κάμψουμε αλχημικά. Ψάχνουμε, θα βρούμε. Άλλωστε πρώτα και πάνω απ’ όλα γουστάρουμε εμείς και αυτή η κατάσταση παρασύρει κι άλλους σε μια ατμόσφαιρα παιγνιώδη, άρα συνεχίζουμε

R: Αν μέσα σε αυτή τη διαδικασία κάμψουμε κάποια επαρχιακά κόμπλεξ θα έχουμε πετύχει κάτι. Αν όχι, στόχος είναι η δική μας εξέλιξη στη δημιουργική συνεργασία που ξεκινήσαμε με το αφιέρωμα στη σύγχρονη ελληνική ηλεκτρονική σκηνή.

_κι έτσι πολύ εύκολα και τελικά σας ρωτώ; Πώς θα θέλατε να είναι η μουσική σκηνή στο τόπο σας και στον κόσμο; Γενικότερα, νιώθετε να έχετε τη δύναμη και τους τρόπους να την επηρεάσετε προς την κατεύθυνση που επιθυμείτε;

Κ: Βασικά είμαι αισθητικά ελεύθερος. Ο καθείς ας ακούει ό,τι γουστάρει, αλλά να υπάρχει χώρος για νέα πράγματα, η τρέλα η δημιουργική, να μην μασάει μπροστά σε τίποτα. Από εκεί και πέρα, θα ήθελα η ελληνική ελέκτρο να μεταμορφωθεί σε κάτι πιο "λαϊκό", να απευθύνεται στις καρδιές αυτών που έχουν καρδιά, όπως για παράδειγμα η ρέηβ σκηνή στα 90’s, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων σε ένα όργιο μουσικό.

R: Έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε τη δημιουργική μας τρέλα με έναν ενήλικο ενθουσιασμό, να διαμορφώνουμε ένα πλαίσιο όπου όσοι περισσότεροι θα θέλουν να εμπλακούν με ενήλικη αγνότητα και χαρά να είναι ευπρόσδεκτοι. Αν μπορούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε και να εξελιχθούμε και εμείς μέσα από αυτό, θα είναι τρομερά ικανοποιητικό. Θα θέλαμε να δούμε και αντίστοιχο κόσμο από άλλες επαρχιακές ή αστικές πόλεις να συμμετάσχουν σε αυτό το πλαίσιο μαζί μας.

_υπέροχα, κυρίες και κύριοι! Ταξιδέψαμε παρέα με Rendeece και Κωστή Άλφα σε μουσικές από σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες. Τους ευχαριστούμε θερμά για όλα. Φύγαμε για νέες συνδέσεις και περισσότερες περιπέτειες σύντομα.