ARTIST: TENDTS

TITLE: YOU ARE ME

LABEL: LOGARITHM CASSETTE LABEL

FORMAT: CASSETTE TAPE C26, DIGITAL ALBUM

RELEASE DATE: 09/02/2018

GENRE: ELECTRONIC

STYLE: TECHNO, ELECTRO, DEEP HOUSE, ACID HOUSE, DOWNTEMPO, EXPERIMENTAL, LEFTFIELD, HOUSE, SYNTH-POP

DESCRIPTION

• Limited Edition 100 Numbered Cassette Copies C25.
• Digital Download

Include: 
• Logarithm Cassette Label” Sticker
• Download code
• J-cards printed on 300gr Heavy paper

All tracks written mixed and produced by Tendts Chris & Fotis Papadakis. 

Logarithm Cassette Label #015


Amateur Radio Sensation by Judy Dull

Το σπίτι που μένω είναι είκοσι και οχτώ τετραγωνικά μέτρα, στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ. Δεν έχω δύο παράθυρα, ούτε τρία. Έχω μόνο ένα. Μία πόρτα για να μπαίνω, ίδια για να βγαίνω. Ένα μπάνιο με μία μπανιέρα. Ένας νιπτήρας, μία λεκάνη, ένα πλυντήριο και πέντε πετσέτες. Η οδοντόβουρτσά μου, η χτένα μου και η οδοντόκρεμά μου. Μόνες τους.

Τα τέσσερα μάτια της κουζίνας μου κάνουν παρέα στο ψυγείο μου. Ένα στον αριθμό. Τα ντουλάπια μου είναι έξι, όσα και τα σερβίτσια μου. Τα ποτήρια μου είναι έξι επίσης, όσα και τα ράφια στο ψυγείο μου. Τυχαίνει όμως να έχω δύο νεροχύτες. Υπερβολή για σπίτι είκοσι και οχτώ τετραγωνικών μέτρων. 

Δεν έχω κρεβάτι. Μονάχα έναν καναπέ, που γίνεται κρεβάτι, και μία πολυθρόνα. Ένα γραφείο και δύο υπολογιστές, ο ένας σταθερός και ο άλλος φορητός. Πέντε ηχεία συνδεδεμένα στο pc μου και ένα μόνο γούφερ. Τρεις κουβέρτες έχω στη δίφυλλη ντουλάπα μου και οχτώ σεντόνια. Δύο μαξιλάρια και εννέα μαξιλαροθήκες. Έχω και ένα περβάζι στο παράθυρό μου με μία γλάστρα. Και η γλάστρα έχει δύο ανθούς. 

Δίπλα από τη ντουλάπα μου έχω και ένα κομοδίνο με τρία συρτάρια. Το πρώτο είναι γεμάτο, το δεύτερο σχεδόν, ενώ το τρίτο άδειο. Έχω πάψει να ανοίγω τα συρτάρια του κομοδίνου μου. Όταν τα ανοίγω θυμάμαι και σκέφτομαι. Και δεν έχει πλάκα. Καλύτερα να κάθομαι να μετράω πόσα βήματα περπάτησα για να φτάσω στη δουλειά μου. Καλύτερα να υπολογίζω σχέσεις που δεν θα χρειαστώ ποτέ ή να παίζω αριθμάκια. Προτιμότερο να προσθέτω όλους τους αριθμούς των αποδείξεων μεταξύ τους ή να βρίσκω τις ψηφιακές ώρες στις πινακίδες των αυτοκινήτων. Στο τέλος – τέλος ας κάνω και το μέντιουμ με την αριθμολογία ενός ονόματος και ας γελάω. Ας γελάω. Ας ξεχάσω τις λέξεις. Ας μιλάω με αριθμούς. 

Το τρίτο συρτάρι του κομοδίνου μου είναι κενό. Θα ήθελα να το γεμίσω με το περιεχόμενο των άλλων δύο συρταριών από πάνω του, όμως δεν αξίζει. Είναι συρτάρια γεμάτα λέξεις. Όχι άλλες λέξεις. Δεν έχουν πλάκα. Θα το γεμίσω με αριθμούς. Δεκατέσσερα – μηδέν – μηδέν – σαράντα και οχτώ το κινητό τηλέφωνό μου. Εικοσιένα – έξι – εφτά – εφτά – εννιά η μέρα που γεννήθηκα. Έχω και δυό χαλιά που βρήκα στα σκουπίδια και όλα τα γραμμένα υπάρχοντά μου στο φύλλο excel εφτά. Δεκαεννιά – δεκαεννιά και είκοσι και ένα οι παλμοί μου και αν οι λέξεις δεν με πονούσαν τόσο, θα είχε λιγάκι παραπάνω ενδιαφέρον η ζωή μου.